Mag ik ook dromen, als moeder? 🤍

Het is zondagmiddag. De kinderen zijn thuis, de tv staat aan en ik zit aan tafel met mijn laptop.

Ik wil nog even werken aan mijn droom.

Dan vraagt een van de kinderen: "Mam, kom je nog bij ons zitten?"

En daar is die stem in mijn hoofd:

Is dit niet egoïstisch?

Herken je dat?

Ik ben moeder van 3. Ik heb een hypotheek, een gezin dat op me rekent én dromen die ik niet langer wil wegstoppen.

Ik leer mijn kinderen juist om zichzelf te zijn. Mijn dochter van 16 moedig ik aan om haar dromen achterna te gaan. Ze mag haar eigen pad volgen en ontdekken wie ze is.

Maar hoe leer ik haar dat, als ik het zelf soms nog zo moeilijk vind om die ruimte in te nemen?

Dus probeer ik het. Stap voor stap.

En eerlijk? Dat is niet altijd makkelijk.

Mijn dromen brengen veranderingen met zich mee voor ons hele gezin. Ik zoek nog naar de balans. Ik wil er voor mijn kinderen zijn én mezelf niet langer vergeten.

Want waarom zou het ene ten koste moeten gaan van het andere?

Ik geloof dat er ruimte mag zijn voor allebei. Voor mijn gezin én voor mijn dromen.

En misschien raakt dat ook wel aan waarom ik juist pubermeiden wil begeleiden.

In die jaren verandert er zoveel. Je ontdekt wie je bent, wat je voelt en waar je voor staat. Je wilt erbij horen, maar tegelijkertijd ook jezelf zijn.

Wat als je dan al leert dat je goed bent zoals je bent? Dat je voor jezelf mag kiezen, je grenzen mag aangeven en jezelf niet kleiner hoeft te maken om anderen tevreden te houden?

Dat je niet eerst aan alle verwachtingen hoeft te voldoen om jezelf belangrijk genoeg te vinden?

Die basis heb ik zelf niet altijd gevoeld. En nog steeds merk ik hoe makkelijk ik mezelf soms op de laatste plek zet.

Misschien herken jij dat ook?

Ik wil mijn kinderen laten zien dat je niet perfect hoeft te zijn om je dromen te volgen. Dat je mag zoeken, twijfelen en groeien. Ook als moeder.

Want jouw dromen hoeven niet te verdwijnen zodra je moeder wordt.

Jouw ruimte mag er zijn. Ook als je moeder bent. 🤍