Je kind is niet lastig. Misschien kijken we gewoon verkeerd.

Je kind is niet lastig. Misschien kijken we gewoon verkeerd.

Misschien hoor je het regelmatig.

“Wat is hij toch pittig.”
“Ze luistert echt slecht.”
“Hij heeft wel héél veel energie.”
“Ze is zo gevoelig.”
“Hij doet altijd zo moeilijk.”

En misschien ben jij inmiddels ook gaan geloven dat er iets moet veranderen.

Aan je kind.

Aan zijn gedrag.
Aan haar emoties.
Aan die sterke eigen wil.

Je probeert van alles.

Grenzen stellen.
Consequent zijn.
Strenger zijn.
Juist zachter zijn.
Negeren.
Praten.
Belonen.
Straffen.

En soms lijkt niets echt te werken.

Maar wat als je kind niet het probleem is?

Wat als het gedrag dat jij ziet eigenlijk iets vertelt?

Een kind dat enorm boos wordt, kan bijvoorbeeld iets anders nodig hebben dan nóg een consequentie.

Een kind dat zich terugtrekt, vertelt misschien iets wat het nog niet onder woorden kan brengen.

Een kind dat overal tegenin gaat, heeft misschien niet méér controle nodig, maar ruimte om zichzelf te mogen zijn.

En een kind dat alles intens lijkt te voelen, is niet automatisch te gevoelig.

Misschien voelt het gewoon veel.

Van gedrag naar het verhaal eronder

Dat is waar ik anders naar kinderen wil leren kijken.

Niet alleen:

“Hoe krijgen we dit gedrag weg?”

Maar:

“Wat probeert dit gedrag ons te vertellen?”

Want achter gedrag zit een kind.

Een kind met een eigen karakter.
Een eigen gevoeligheid.
Een eigen manier van verwerken.
Een eigen behoefte aan veiligheid, ruimte en verbinding.

En soms speelt er nog veel meer.

Verwachtingen binnen het gezin.
Patronen die van generatie op generatie zijn doorgegeven.
Een omgeving die niet goed aansluit.
Overprikkeling.
Emoties die nog niet verwerkt kunnen worden.

Misschien hoeft je kind niet kleiner.

Misschien hoeft het hokje groter.

Dat betekent niet dat alles maar goedgekeurd hoeft te worden.

Grenzen blijven belangrijk.

Maar er is een groot verschil tussen een kind proberen te veranderen omdat het niet binnen onze verwachtingen past…

of proberen te begrijpen waarom het doet wat het doet.

En misschien begint daar iets nieuws.

Minder strijd.

Meer begrip.

Meer verbinding.

Niet omdat je kind ineens anders is.

Maar omdat jij anders bent gaan kijken.

Je kind hoeft niet minder vuur te hebben.
Misschien hebben we alleen geleerd om het vuur anders te begrijpen. 🔥

Herken jij jouw kind hierin?

Op mijn website vind je meer over Vuurkinderen, begeleiding voor moeders en mijn manier van werken.